De grote gids voor echtscheiding – afwikkeling van de gevolgen, pensioenaanspraken en het echtscheidingsproces

Een echtscheiding bestaat uit vele belangrijke stappen. Van het scheidingsjaar tot het echtscheidingsverzoek en de pensioenverevening tot de definitieve echtscheidingsdatum. Bij al deze stappen zijn er belangrijke zaken waarmee rekening moet worden gehouden, zoals de juiste juridische bijstand, de juiste vorm van aanvragen en formulieren, om een vlotte en snelle echtscheiding mogelijk te maken.

Procedure, kosten en het scheidingsjaar – alle feiten over echtscheiding

Voor velen is scheiden het laatste redmiddel. Toch zijn er veel feiten die u moet weten om een echtscheiding voor alle betrokkenen zo ongecompliceerd en aangenaam mogelijk te maken. Wij, de experts van IHV, verduidelijken daarom alle belangrijke vragen, zodat u het onderwerp echtscheiding met de nodige kennis van zaken kunt benaderen.

Het echtscheidingsproces – stap voor stap naar echtscheiding

De familierechtbank beslist in het algemeen of een echtscheiding minnelijk of betwistbaar is. Indien de echtscheiding in der minne wordt geschikt tussen de twee echtgenoten, is de echtscheidingsprocedure zeer eenvoudig. Als het scheidingsjaar is voltooid, moet alleen nog worden beslist over de echtscheiding en de pensioenverevening, die meestal ambtshalve wordt uitgevoerd. In zo’n geval volstaat één advocaat voor beide echtgenoten, wat enorme scheidingskosten bespaart. Vaak is zelfs een echtscheiding online mogelijk voor de echtgenoten, waardoor de benodigde tijd tot een minimum wordt beperkt en de kosten laag blijven. Een minnelijke echtscheiding kan aanzienlijk worden vergemakkelijkt door een echtscheidingsconvenant, dat reeds tijdens het scheidingsjaar door de echtgenoten wordt opgesteld.

In geval van een betwiste echtscheiding zijn beide echtgenoten verplicht zich door hun eigen advocaat te laten vertegenwoordigen. Dit verhoogt de echtscheidingskosten voor beide partijen enorm. De procedure bij betwiste echtscheidingen duurt meestal langer dan die bij minnelijke echtscheidingen en brengt hogere kosten mee.

Leer meer over het scheidingsproces!

FIV | Magazine

New Issue! #26 with San Diego Pooth - Newcomer now in Tampa / USA FIV Magazine: All Covers

Indien de datum van de echtscheiding wordt bepaald door het familierecht, moeten de echtgenoten voor de rechter verschijnen met hun wettelijke vertegenwoordigers in het geval van betwiste echtscheidingen of met een gemeenschappelijke raadsman in het geval van minnelijke echtscheidingen.

De echtscheidingszitting begint met de zogenaamde oproep ten gronde, waarbij de partijen en de advocaten in de rechtszaal worden uitgenodigd en het publiek van de procedure wordt uitgesloten. Eerst worden de persoonsgegevens gecontroleerd en wordt een blik geworpen op de huwelijksakte. Vervolgens verduidelijkt de rechter het verstrijken van het scheidingsjaar en vraagt hij of beide echtgenoten het partnerschap en het huwelijksleven als mislukt beschouwen. Indien een van de partijen er niet van overtuigd is dat het huwelijk is beëindigd, vraagt de rechter waarom en onderzoekt hij de grond van de zaak. Indien echter geen succesvolle verzoeningspogingen of tegenstrijdig gedrag van de kant van de verzoeker kan worden aangetoond, kan de echtscheiding definitief worden. Ten slotte worden de pensioenverevening en de daaruit voortvloeiende kwesties bij betwiste echtscheidingen besproken. Zodra alle relevante punten zijn opgehelderd, wordt de echtscheidingsbeschikking uitgevaardigd. Daartoe wordt het publiek opnieuw bijeengebracht en spreekt de rechter de beslissing uit over zowel de echtscheiding als eventuele daaruit voortvloeiende zaken. Met deze stap is de echtscheiding juridisch bindend.

  • De familierechtbank beslist of het om een minnelijke dan wel om een betwiste echtscheiding gaat
  • Dit feit beïnvloedt het proces en de kosten van de echtscheiding

Echtscheiding met een scheidingsjaar – de belangrijkste feiten

Het huwelijk en het gezin worden beschouwd als een van de belangrijkste sociale instellingen in het rechtsstelsel. Het scheidingsjaar is dus bedoeld om een preventieve werking te hebben tegen mogelijk verkeerde, louter emotionele en slechts tijdelijke beslissingen waar men achteraf spijt van zou kunnen krijgen. Ook al wordt het scheidingsjaar door veel echtparen als een kwelling of een pure last gezien, de bedoeling van de verordening is duidelijk: de beslissing binnen de gegeven tijd opnieuw bekijken en eventueel herzien. Bovendien is de tijd nuttig om een aantal zaken te regelen die van belang zijn voor het verdere verloop van de echtscheiding. Hoewel er een verplichting bestaat om aan te tonen dat het scheidingsjaar is voltooid, is het niet mogelijk om het begin van het jaar bij de rechtbank aan te vragen of om het notarieel te laten vastleggen. Daarom is het zinvol het begin van het jaar schriftelijk vast te leggen.

Een verkorting of zelfs een volledig achterwege laten van het scheidingsjaar kan alleen worden bewerkstelligd door een beslissing van de rechtbank inzake onbillijkheid overeenkomstig § 1565, lid 2. Een voorbeeld van een dergelijke beslissing kan extreem huiselijk geweld zijn, dat door de rechtbank als ongepaste hardheid wordt aangemerkt.

Pogingen tot verzoening tijdens het scheidingsjaar zijn zeker toegestaan. Deze zijn echter onderworpen aan bepaalde richtsnoeren. Pogingen tot verzoening die niet langer dan drie maanden duren, leiden niet tot een onderbreking van het scheidingsjaar. De tijd gedurende welke de scheiding werd onderbroken, telt dus mee voor de berekening van de 12 maanden van het scheidingsjaar. Voor alle pogingen die langer dan drie maanden duren, gaat de familierechtbank ervan uit dat de echtgenoten opnieuw met elkaar in contact zijn getreden. Het echtpaar heeft ook de mogelijkheid om het verzoek tot echtscheiding zelf binnen dit jaar in te trekken. Als de echtscheiding daarna nog moet plaatsvinden, moet een nieuw verzoek tot echtscheiding worden ingediend en begint het scheidingsjaar weer van voren af aan.

  • Om te scheiden, moet een koppel een scheidingsjaar doorlopen
  • Het scheidingsjaar is onderworpen aan bepaalde voorschriften die zijn vastgelegd in de wet

De echtscheidingsovereenkomst – gezag, alimentatie en minnelijke echtscheiding

Alle aangelegenheden betreffende het huwelijk en de echtscheiding kunnen in een echtscheidingsconvenant worden geregeld. In het algemeen wordt in deze overeenkomst geregeld hoe na de echtscheiding moet worden omgegaan met gemeenschappelijke bezittingen, gemeenschappelijke kinderen of soortgelijke zaken. Getracht wordt alle punten die normaliter tijdens de echtscheiding worden geregeld, vooraf te verduidelijken om de echtscheiding zo eenvoudig mogelijk te maken. Een overeenkomst na de echtscheiding omvat daarom zaken als alimentatie. Hier kunnen zowel de alimentatie voor de periode van de scheiding tot de echtscheiding als de partneralimentatie voor de periode na de echtscheiding worden geregeld.

De echtscheidingsovereenkomst regelt ook het gezag over de gemeenschappelijke kinderen, hun onderhoud en, indien nodig, het omgangsrecht voor de niet-verzorgende ouder. Bovendien wordt in de echtscheidingsovereenkomst vastgelegd hoe met de gemeenschappelijke bezittingen, zoals de gezamenlijke woning of inboedel, moet worden omgegaan. Andere mogelijke punten van een echtscheidingsconvenant zijn de afspraken over de verevening van de winsten, de uitsluiting van het wettelijke huwelijksvermogensstelsel van de gemeenschap van winsten en de afspraken over de scheiding van goederen, de afstand van het recht op een erfenis en het recht op een verplichte portie en de voortzetting van de gemeenschappelijke geslachtsnaam.

  • De echtscheidingsovereenkomst helpt om een echtscheiding met wederzijdse instemming op een snelle en ongecompliceerde manier te regelen.
  • In de overeenkomst kunnen verschillende kwesties tussen de echtgenoten worden geregeld vóór de datum van de rechtszaak

Aanpassing van de pensioenrechten – procedure na de echtscheiding

De pensioenaanspraken zijn verschillend voor de meeste gehuwde paren. Dit feit is te wijten aan het feit dat een van de echtgenoten gedurende een bepaalde periode niet heeft gewerkt wegens de opvoeding van de kinderen, werkloos was of in de overheidssector werkzaam was. Om dit verschil te compenseren is er de pensioenverevening, die ervoor moet zorgen dat beide echtgenoten een goede oudedagsvoorziening hebben. Er wordt echter alleen rekening gehouden met het pensioen dat tijdens de huwelijkse periode werd verdiend. Het verdiende pensioen wordt bij de echtscheiding zo verdeeld dat beide echtgenoten het huwelijk met hetzelfde bedrag verlaten.

Aangezien alleen de tijdens het huwelijk verworven pensioenaanspraken in de pensioenverevening worden opgenomen, is de huwelijksperiode bepalend voor het bedrag van de verevening. De huwelijksperiode loopt van het begin van de maand waarin het huwelijk is gesloten tot het einde van de maand voorafgaand aan de betekening van het echtscheidingsverzoek. Als het huwelijk minder dan drie jaar heeft geduurd, hoeft bij de echtscheiding geen pensioenverevening te worden uitgevoerd, tenzij een van de echtgenoten daarop aandringt.

De pensioenaanspraken die tijdens de scheidingsperiode zijn verworven, worden ook in de pensioenverevening opgenomen. Indien de periode van scheiding echter ongewoon lang is, kan het onder bepaalde omstandigheden gerechtvaardigd zijn de pensioenverevening alleen te berekenen voor de periode vanaf het huwelijk tot de scheiding. Geen pensioenverevening kan door de rechter alleen worden goedgekeurd in echtscheidingen met bijzonder wangedrag. Dit geval doet zich voor wanneer de ene echtgenoot de andere op grote schaal heeft bedreigd of verwond.

  • De aanpassing van de pensioenrechten regelt de pensioenrechten van de echtgenoten.
  • De huwelijksperiode is bepalend voor het bedrag van de pensioenverevening

Pensioenaanspraken – verdeling van het pensioen na echtscheiding

Op het eerste gezicht is pensioenverevening billijk voor beide partijen, maar in de praktijk blijkt dat alleen de echtgenoten met problemen te kampen hebben. Het wordt vooral problematisch voor echtparen die pas op latere leeftijd scheiden. Waar beide partners samen goed verzekerd waren voor de oude dag, zitten zij na de scheiding vaak met slechts twee arme huishoudens. Als een echtscheiding op jonge leeftijd wordt afgerond, hebben beide partijen nog de mogelijkheid om hun pensioenen aan te vullen terwijl zij blijven werken, terwijl oudere echtparen vaak met de financiële ondergang worden geconfronteerd. In plaats van een schematische verdeling kan het voor oudere echtparen daarom vaak gunstiger zijn als één partij de pensioenrechten behoudt en deze ruilt tegen andere vermogensbestanddelen, zoals een woning. De wetgeving hier is dus niet helemaal optimaal, omdat zij niet iedereen dezelfde mogelijkheden biedt en vooral voor oudere echtparen onvermijdelijk moeilijk kan zijn.

  • De pensioenaanspraken kunnen ook los van de aanpassing van de pensioenrechten worden geregeld.
  • In bepaalde gevallen worden de aanspraken eerlijker verdeeld dan bij pensioenverevening.

Onroerend goed in echtscheiding – hoe om te gaan met gezamenlijke activa

Indien twee personen een huwelijk aangaan zonder huwelijkscontract, leven zij volgens de wet in gemeenschap van goederen. Winst wordt gedefinieerd als het bedrag waarmee het eindvermogen van een van de echtgenoten het oorspronkelijke vermogen overschrijdt. Tijdens het huwelijk blijven de twee vermogens dus gescheiden, en bij de echtscheiding vindt er een verevening van de opgebouwde vermogenswinst plaats. Elke echtgenoot zou dus uit het huwelijk moeten treden met hetzelfde bedrag aan opgebouwde winsten.

Indien slechts één van de echtgenoten in het kadaster is ingeschreven als eigenaar van het onroerend goed, behoort het goed ook na de echtscheiding alleen aan deze echtgenoot toe. Tijdens de scheidingsperiode kan de rechter het goed ook voor gebruik afstaan aan de niet-eigenaar, maar alleen als deze echtgenoot geen betaalbare woning kan vinden voor zichzelf en de gezamenlijke kinderen. Dit verandert echter niets aan de eigendom van het onroerend goed. Een onroerend goed heeft echter ook financiële gevolgen bij de verevening van de winst.

Een onroerend goed dat tijdens het huwelijk is gekocht, gebouwd of uitgebreid dan wel gemoderniseerd, vertegenwoordigt een waardevermeerdering en is derhalve relevant voor de verevening van de meerwaarden. Een geërfd goed of een goed dat reeds voor het huwelijk deel uitmaakte van het vermogen, telt alleen mee voor de verevening van de meerwaarden als het tijdens het huwelijk is gemoderniseerd of uitgebreid. Tijdens de echtscheiding mag de eigenaar van het onroerend goed echter niet zomaar doen wat hij of zij wil met het onroerend goed. Indien de echtscheidingsprocedure of de procedure tot verevening van de gescheiden trein nog niet is beëindigd, heeft deze laatste bijvoorbeeld de toestemming van de ex-partner nodig voor de verkoop.

Als de goederen gelijkelijk of ook evenredig aan de echtgenoten toebehoren, wordt het moeilijk in geval van echtscheiding, omdat de vraag hoe het na de echtscheiding verder moet met de gezamenlijke goederen, niet altijd gemakkelijk te beantwoorden is. Wie mag er in het pand wonen, wordt het verkocht of wordt het verder gefinancierd? Dit probleem vloeit voort uit het feit dat met de echtscheiding niet tegelijkertijd ook de mede-eigendom eindigt. Gescheiden echtgenoten blijven dus ook na de echtscheiding gezamenlijk verantwoordelijk voor het onroerend goed.

  • Hoe het onroerend goed na de scheiding wordt behandeld, hangt af van de inschrijving in het kadaster
  • Afhankelijk van de binnenkomst, worden verschillende procedures gevolgd met de activa

Alimentatie na echtscheiding – de belangrijkste regelingen

Alimentatie wordt alleen betaald aan hen die het nodig hebben. Dit betekent dat men niet in staat is in zijn levensonderhoud te voorzien met zijn eigen inkomen en vermogen. De behoeftige echtgenoot moet echter actief trachten passend betaald werk te vinden om aanspraak te kunnen maken op alimentatie. Het wordt passend geacht als het overeenstemt met onderwijs, leeftijd, bekwaamheden en gezondheidstoestand. Indien de echtgenoot die alimentatie ontvangt, gaat samenwonen met een nieuwe partner, kan de aanspraak op alimentatie vervallen volgens artikel 1579 nr. 2 BGB.

Alimentatie wordt alleen betaald door degenen die kunnen betalen. Dit betekent dat men in staat moet zijn de alimentatie te betalen zonder zijn eigen levensonderhoud in gevaar te brengen. De echtgenoot die alimentatie betaalt, moet dus altijd een eigen risico behouden. Volgens de Düsseldorfer Tabelle bedragen de maandelijkse persoonlijke behoeften zonder persoonlijke behoeften 1.200 euro.

Het bedrag van de alimentatie na het huwelijk wordt altijd gelijkelijk door beide echtgenoten vastgesteld. Eerst wordt het voor alimentatie relevante inkomen berekend. Belastingen, sociale premies, redelijke beroepstoepassingen tegen een vast tarief van 5% en werkelijke uitgaven voor oudedagsvoorziening tot 23% van het bruto-inkomen worden van het bruto-inkomen afgetrokken. Indien de echtgenoot kinderalimentatie betaalt, moet deze ook worden afgetrokken. Van dit bedrag wordt een vast percentage van drie zevende, d.w.z. iets minder dan 43%, afgetrokken als onderhoudsverplichting na het huwelijk indien de andere persoon geen winstgevende beroepsbezigheid uitoefent. De persoon die onderhoudsgeld moet betalen, moet echter een minimumbedrag van 1.200 euro als aftrekpost kunnen behouden.

Meer over het onderwerp echtscheiding alimentatie!

  • Er zijn veel verschillende vormen van alimentatie in geval van echtscheiding
  • Het bedrag wordt berekend op basis van verschillende factoren

Naamswijziging na echtscheiding – de mogelijkheden voor echtgenoten en gemeenschappelijke kinderen

Om de achternaam na een echtscheiding te veranderen, moet het huwelijk wettelijk gescheiden zijn. Van een definitieve echtscheiding is sprake wanneer tegen de echtscheidingsbeschikking geen beroep meer mogelijk is. Daartoe moeten beide echtgenoten tijdens de echtscheidingszitting afstand doen van hun recht om in beroep te gaan of moet geen van beide echtgenoten binnen een maand via een advocaat bezwaar maken tegen de echtscheidingsbeschikking. In de echtscheidingsbeschikking wordt de rechtsgeldigheid van de echtscheiding door de rechter vastgesteld door middel van een aantekening van rechtsgevolgen. Om dit te verkrijgen moet de na de echtscheiding betekende echtscheidingsbeschikking opnieuw naar de rechtbank worden gezonden met het verzoek om de aantekening van het gezag van gewijsde. Alleen dan kan het document als een rechtsgeldige echtscheiding worden beschouwd en voor de naamswijziging worden gebruikt.

De naamswijziging kan na de echtscheiding worden doorgevoerd bij de bevoegde burgerlijke stand, aangezien hier het familieregister wordt bijgehouden. Hiervoor zijn enkele documenten vereist. Enerzijds de echtscheidingsakte met het definitieve vonnis, een identiteitskaart of paspoort en, in voorkomend geval, een gewaarmerkt afschrift van het huwelijksregister indien de betrokkene na het huwelijk is verhuisd. Indien al deze documenten beschikbaar zijn, kan de naamswijziging direct ter plaatse worden uitgevoerd. Het registratiekantoor rekent een bedrag van ongeveer 25 euro aan voor de waarmerking en de legalisatie. Daarnaast zijn er kosten voor de afgifte of wijziging van belangrijke documenten, zoals de identiteitskaart, het paspoort, kredietkaarten of het rijbewijs.

  • De naamsverandering is voor de echtgenoten na de arbitrage zonder problemen mogelijk
  • De achternaam kan worden gewijzigd bij de burgerlijke stand