Een goed gesorteerde portefeuille

Als model, visagist, fotograaf of grafisch ontwerper spreken uw beelden voor u. De vraag hoe u uw portfoliomap moet vullen en welke inhoud u erin moet opnemen, is nu beantwoord. Voor het gevoel moet u het zonder een “virtuele portfoliomap” stellen en niet met een tablet, maar met een echte kartonnen map met echte papieren foto’s op de afspraak verschijnen. Een goed gevulde en met liefde vormgegeven portfolio geeft blijk van de ernst van uw werk en laat uw gesprekspartner zien hoeveel waarde u hecht aan uw eigen werk en het werk van anderen.

U presenteert immers niet zomaar een foto, maar veel werk in de nabewerking en belichting, veel geduld bij de keuze van effecten en dus uw hele kunnen en interesses. Als model, als fotograaf, maar ook als visagist breng je met het portfolio je persoonlijke specificaties in beeld. Een portfolio is de presentatie van uw werk en geeft informatie over uw persoonlijke stijl, de verscheidenheid van uw mogelijkheden en de grondigheid in uw vak. Het staat voor uw eigen imago, dient als illustratie en presentatiemateriaal en zorgt voor de eerste indruk.

Aangezien er geen tweede kans is voor een eerste indruk, moet u veel aandacht besteden aan het ontwerp en de voorbereiding van de portfolio en met uw portfolio een basis leggen voor toekomstige zakenrelaties en opdrachten. U hebt de vrije hand in het ontwerp en kunt zelf bepalen hoe u uw eerste indruk wilt maken en hoeveel u wilt onthullen over uzelf, uw ervaring en diversiteit in het beroep. Het is raadzaam om de portfolio te gebruiken om al je vaardigheden te laten zien en de kans te krijgen op meer en beter betaalde opdrachten.

Grootte en beeldselectie

Het portfolio is uw presentatie van alle vaardigheden en kennis, alle ervaringen en taken in uw beroep. Hoe veelzijdiger en gevarieerder je portfolio, hoe meer aandacht je zult trekken en hoe beter de aanbiedingen voor banen zullen zijn. Er zijn geen specifieke regels voor de omvang of de hoeveelheid inhoud van fotoportfoliomappen. Dit geeft u de vrije hand bij het bepalen van de grootte en de weging van uw persoonlijke accenten.

Een map met foto’s in DIN A4-formaat wordt aanbevolen, omdat het praktische formaat het gemakkelijk maakt om te vervoeren en mee te nemen naar elke afspraak. Terwijl sommige foto’s ook in DIN A5 expressief en doelgericht zouden kunnen zijn.

Verzorging en bescherming

Beschermende films zijn een voordeel, aangezien uw portefeuille door vele handen zal gaan en bij elke afspraak tijdens het eerste gesprek zal worden voorgelegd. Om te voorkomen dat er vingerafdrukken of vetvlekken op uw portefeuille komen, kunt u het beste een speciale ordner kiezen waarin u kunt bladeren en die voorzien is van beschermfolie. U kunt ook zelf de map ontwerpen en afzonderlijke beschermhoezen kopen als u bijvoorbeeld nog niet zeker bent van de hoeveelheid en het aantal afbeeldingen in uw presentaties, of als u de mogelijkheid van uitbreiding van uw portfolio niet wilt uitsluiten. Een eenvoudig maar modern ontwerp geeft uw houding weer en is de beste keuze voor portfoliomappen.

Mappen voor de portfolio van de fotograaf – Techniek

Krolop & Gerst leggen de voor- en nadelen uit van de verschillende opties die fotografen kunnen gebruiken om een zinvolle portfolio samen te stellen.

Een goede lens voor sportfotografie: belangrijke tips

De autofocus moet in staat zijn het onderwerp snel genoeg scherp te stellen. Naast de motor en de autofocusmodule in de camera, hebben ook lenzen hun eigen autofocusmotor. Goedkope lenzen van andere fabrikanten kunnen nog niet tippen aan het motorvermogen van de originelen van Nikon en Canon. Anders creëert de lens een knelpunt waardoor veelbelovende opnamen worden afgekeurd.

Het diafragma en de brandpuntsafstand moeten worden afgestemd op de sport, wat niet betekent dat u een arsenaal aan lenzen nodig hebt. Voor bezitters van een Nikon-camera is het AS-F objectief een echte allrounder. Als een Canon of ander model wordt gebruikt, is een 70-200mm f/2.8 lens het juiste begin. In principe heeft een diafragma van f/4.0 alleen zin bij helder daglicht. Voor bijna alle andere sporten en toepassingen moet een diafragma van f/2.8 worden gekozen. Voor de brandpuntsafstand geldt de vuistregel: hoe verder u van de actie verwijderd bent, hoe groter de brandpuntsafstand moet zijn.

Sommige objectieven bieden extra beeldstabilisatoren. Die kunnen geen kwaad, maar zijn ook niet nodig. Deze functie is vooral interessant als u de camera tijdens een autorace mee wilt trekken om de auto te bevrijden van een onscherpe achtergrond. Het valt dan bijzonder op en brengt een aangrijpend motief over. De beeldstabilisatoren ondersteunen dergelijke ambities en zorgen voor een geconcentreerd beeld door een gekantelde zoeker.

Instellingen voor sportfotografie: diafragma, ISO-waarde & Co.

Met name veld- en zaalsporten stellen andere eisen. Op het sportveld zijn telelenzen bij goed daglicht de juiste keuze. Meestal zit je ver weg van de actie, zodat je alles toch van dichtbij kunt zien. Het diafragma kan worden ingesteld op f/4.0, zodat u niet wijd open hoeft te fotograferen. Hierdoor hoeft u geen hoge ISO-instelling te gebruiken en krijgt u een scherper beeld. Als u scènes van heel dichtbij wilt fotograferen, kunt u beginnen met een brandpuntsafstand van 24 mm. Normaal gesproken ben je goed uitgerust vanaf 70 mm. Met 400-500 mm kunt u het veld overzien en zelfs achter het doel opstellen.

Vanaf 600 mm brandpuntsafstand wordt het moeilijk om een goed resultaat te bereiken. De situatie is anders wanneer de supertelelens wordt gebruikt. Als u een scène in het strafschopgebied vanaf de zijlijn fotografeert, is 600 mm brandpuntsafstand een goede keuze. Dit is echter meer een optie voor professionele fotografen die meerdere camera’s bij zich hebben. Voor wedstrijden kan zelfs een brandpuntsafstand van 700 mm nodig zijn als uw locatie erg ver van de actie verwijderd is.

Tips voor slechte lichtomstandigheden

Binnensporten hebben buiten de professionele competities moeilijke lichtomstandigheden. Zelfs een wedstrijd bij schijnwerperlicht op het voetbalveld kan grensverleggende resultaten opleveren wat betreft de opnamekwaliteit met diafragma f/4.0. In slecht verlichte sportzalen kun je niet om diafragma f/2.8 heen. De sluiter gaat wijder open en in korte tijd komt er meer licht op de sensor. Hier komt autofocus weer om de hoek kijken.

Het helpt ook om een beeldsensor (in de camera) te hebben die goede beelden levert bij hoge ISO-waarden. De beeldruis moet niet in de camera worden verwerkt, omdat de kwaliteit eronder lijdt. De camera berekent alleen intern welke kleurpixels op dat moment geschikt zouden zijn. Als er zo’n krachtige beeldsensor achter de lens zit, hoeft u zich geen zorgen te maken over diafragma’s groter dan f/2.8. Als dit niet het geval is of als u absoluut hoogwaardige resultaten wilt bereiken, is een lens met een diafragma van f/2.0 en een brandpuntsafstand van 200 mm een goed alternatief. In het algemeen beginnen de brandpuntsafstanden bij binnensporten bij 24 mm. Voor opnamen van de speelhelft van de tegenpartij is een brandpuntsafstand tot 400 mm nuttig.

Sportfotografie: wat uw camera moet kunnen

Zolang het geen golf, schaken of snooker is, is het veld of de baan een snel bewegende plaats. Als u het onderwerp in de zoeker hebt, zou een scherp beeld het resultaat moeten zijn nadat de sluiter is ontspannen. Een snelle autofocusmodule en overeenkomstige hoge ISO-waarden zijn onontbeerlijk. Voor goede opnamen mag er geen storende beeldruis zijn, zelfs niet bij hoge ISO-instellingen.

Aan de hand van voorbeeldfoto’s op het internet die door andere gebruikers zijn gemaakt, kunt u zien welke kwaliteit de foto’s hebben bij hoge ISO-waarden. Beeldruis is ook een centraal thema in testrapporten. Het is vooral belangrijk dat de beeldruis niet gewoon wordt onderdrukt door de software in de camera. Het resultaat is een berekening en herkleuring van pixels waarbij de contouren verloren kunnen gaan.

Omdat het onderwerp blijft bewegen, is de continu-opnamefunctie ook spannend. U kunt de prestaties van de continu-opnamefunctie vergelijken in de aanbiedingen van de fabrikanten. U hebt een snelle geheugenkaart nodig om de beelden te verwerken – anders wordt het continu fotograferen onnodig vertraagd. De geheugenkaart moet een groot aantal beelden in goede kwaliteit kunnen bevatten. Het is ideaal als de camera een tweede sleuf heeft voor een extra geheugenkaart.

Als het om de actie gaat, mogen belangrijke instellingen niet in het menu verborgen worden. Een goede camera voor sportfotografie heeft daarom knoppen die gemakkelijk en snel vast te pakken zijn. Het voelt ook goed in de hand. Dit voorkomt dat het wegglipt in het heetst van de strijd. Bij buitenopnamen is spatwaterbescherming tegen regen ideaal. In het algemeen moet je bij een camera voor sportfotografie zoeken naar een robuuste afwerking en een goed gevoel.

Sportfotografie in de hobby- en professionele sector

Alle bovenstaande kenmerken worden gecombineerd in camera’s in de hoogste prijsklasse. Aangezien de meeste camerafabrikanten de massamarkt willen aanspreken, zullen professionele sportfotografen de modellen van hun keuze vinden bij de merken Canon en Nikon. Amateurfotografen kunnen deze modellen ook aanschaffen, maar moeten zich ervan bewust zijn dat zij in pure luxe investeren. U moet dus over een passend budget beschikken of buitengewoon enthousiast zijn over het onderwerp om deze investering de moeite waard te maken. De topmodellen hebben een langere levensduur dan normale camera’s, met maximaal 250.000 foto’s. U kunt dus met een gerust geweten zo’n camera tweedehands kopen als u geen topprestaties wilt missen.

In de regel hebben amateurfotografen echter niet veel van de functies van dure professionele apparatuur nodig. Tenzij u perfecte foto’s moet maken in weer en wind, is de spatwaterbescherming niet nodig. En het hoeft niet de snelste continu-opnamefunctie te zijn. In tegenstelling tot sportjournalisten hangt je inkomen niet af van het feit of je honderd procent van een bepaalde scène in de bus krijgt.

Fouten en afwijzingen zijn toegestaan. Deze tolerantie kan de prijsklasse van de camera’s die u overweegt, al aanzienlijk verlagen. Modellen van andere fabrikanten zijn daarom ook geschikt voor gebruik bij sportfotografie als ze een sterke autofocus, snelle beeldsequenties en hoge ISO-waarden met weinig beeldruis bieden. De resultaten zijn indrukwekkend, ook al hoeven ze geen duizenden euro’s te kosten en de omslag van een sporttijdschrift te sieren.

Zowel professionele als ambitieuze amateurfotografen kunnen geschikte camera’s vinden voor sportfotografie. Met een beetje onderzoek en de bereidheid compromissen te sluiten, kunt u veel geld besparen. Vooral voor sportfotografie is de keuze van het objectief veel belangrijker dan de keuze van de camera.

Polarisatiefilters: hoe werken ze?

Licht is een elektromagnetische golf. Deze golven bewegen in vlakken die onder verschillende hoeken ten opzichte van elkaar staan. Om dit te illustreren, teken je een lichtgolf op een vel papier. Neem dan het blad in uw hand en draai het een willekeurige hoek om de lengte-as van de lichtgolf. Het blad is het vlak waarin de golf zich beweegt, de draaiing om de lengte-as geeft de verschillende helling van dit vlak aan.

Het normale licht waarmee we buiten en binnen fotograferen, beweegt zich in talrijke vlakken (polarisatievlakken) die verschillend ten opzichte van elkaar staan. Een polarisatiefilter is een piepklein raster dat alleen golven doorlaat waarvan het trillingsvlak evenwijdig loopt met de staven van het raster. Net zoals een sleutel maar in één richting in een slot past. Als u de sleutel ook maar 2 graden naar links of rechts draait, past hij niet meer in het slot. Om ervoor te zorgen dat alle trillingsvlakken kunnen worden gefilterd, worden polarisatiefilters altijd draaibaar voor het objectief gemonteerd.

Normaal licht is gedepolariseerd, d.w.z. dat alle hellingshoeken in ongeveer gelijke delen voorkomen. Een polarisatiefilter wordt daarom altijd gebruikt wanneer de afzonderlijke polarisatievlakken in verschillende mate worden bezet door afzonderlijke lichtcomponenten. Bijvoorbeeld met weerspiegelingen, regenbogen, gebladerte en blauwe luchten.

Polarisatiefilters: Waar worden ze voor gebruikt?

Vooral bij productfotografie zijn reflecties meestal ongewenst. Reflecterende oppervlakken zoals die van auto’s of sterk gepolijste meubelen willen in de catalogus vrij zijn van reflecties. In deze gevallen is het gebruik van een polarisatiefilter bijna onvermijdelijk. Indien nodig kunnen reflecties op wateroppervlakken ook worden verminderd in landschapsfotografie, maar daar zijn ze meestal gewenst.

Met een polarisatiefilter kan de lucht ook donkerder worden gemaakt en kunnen de wolken zo duidelijker worden gemodelleerd. Daartoe moet het polarisatiefilter correct worden uitgelijnd, afhankelijk van de stand van de zon. Bij zeer groothoeklenzen kan het gebeuren dat het effect naar de randen toe toeneemt. Je moet dit in gedachten houden als je werkt.
Het groen van bladeren kan ook rijker en duidelijker worden weergegeven met een polarisatiefilter, evenals een regenboog, die beter tot zijn recht komt tegen een hemel die door het polarisatiefilter donkerder is gemaakt.

Het werken met het polarisatiefilter vergt enige oefening. Het is niet altijd gemakkelijk om deze correct uit te lijnen, zodat het beeld zijn natuurlijkheid niet verliest. Vergeet ook niet dat het polarisatiefilter gewoon het licht filtert en dat je de belichtingstijd dienovereenkomstig moet aanpassen. Gebruik zo nodig een statief. Bovendien beïnvloedt het polarisatiefilter – net als elk ander filter – de beeldkwaliteit als een extra element in de optiek. Het polarisatiefilter moet worden beschouwd als een bijzonder instrument waarvan je echt precies moet weten hoe het werkt en welk effect het heeft. Daarom is veelvuldig vallen en opstaan vrijwel verplicht.

Conclusie: nuttig instrument voor product- en landschapsfotografie

Het polarisatiefilter is een nuttig hulpmiddel, vooral bij productfotografie, waar vooral reflecties in de meeste gevallen absoluut ongewenst zijn. Maar het kan ook worden gebruikt in landschapsfotografie, bijvoorbeeld om een regenboog meer op te laten vallen of om het groen van een blad meer verzadigd te doen lijken. Het is een speciaal instrument dat vele malen moet worden uitgeprobeerd en geoefend.

Foto’s ordenen

Degenen die de hele dag hebben gefotografeerd, zijn meestal nog zo overweldigd door wat zij hebben meegemaakt, dat zij geen duidelijk beeld hebben van hun eigen werk. Daarom moet de evaluatie van de resultaten van de dag alleen worden aangepakt wanneer de juiste concentratie aanwezig is. Dit is de enige manier waarop een fotograaf een verborgen schat kan ontdekken die in de haast over het hoofd zou zijn gezien. Bij de beoordeling moet de lat echter iets hoger worden gelegd als de fotograaf zich verder wil ontwikkelen. Natuurlijk, als u een so-la-la foto wilt houden, bent u welkom om dat te doen. Een ambitieuze fotograaf neemt daar echter geen genoegen mee, maar streeft naar perfectie en als je er een gewoonte van maakt alleen de echt goede foto’s te bewaren, eindig je met een kleinere fotocollectie, maar wel een van veelbelovende kwaliteit.

Nadat de fotograaf de goede foto’s heeft geselecteerd die het waard zijn om te worden bewaard, moet hij ze gaan bewaren. Voor amateurfotografen is het de moeite waard een laptop mee te nemen, zodat zij de foto’s gemakkelijk kunnen beoordelen, opslaan en eventueel al bewerken. Hoewel er verschillende andere manieren zijn om een grote verzameling foto’s op te slaan, zijn er ook valkuilen en kunnen kleine foutjes of ongelukjes al snel leiden tot een volledig verlies van de volledige gegevens. Fotobestanden voor professionals die in RAW-formaat zijn opgeslagen, kunnen bijvoorbeeld tussen 20-30 MB groot zijn en vereisen dus een enorme hoeveelheid opslagruimte. De vraag zal in de toekomst zelfs toenemen in plaats van stagneren.

Gegevensback-up in de cloud

Als u uw foto’s op uw laptop opslaat, moet u ze voor de zekerheid nog een keer in de cloud opslaan. En hoewel dit een dure methode kan zijn, aangezien elke opslagruimte geld kost, is het nog veiliger dan ze twee keer op te slaan, om ze drie keer te back-uppen. Er zijn verschillende providers die een fotograaf opslagruimte in de cloud aanbieden, wat u meestal een paar euro per maand kost. Sommige van deze aanbieders bieden naast de opslagruimte ook Photoshop als beeldbewerkingsprogramma aan, wat voor sommigen zeker praktisch is.

Een voordeel van het opslaan van foto’s in de cloud is dat u er altijd en overal bij kunt. Het nadeel is het gebrek aan beveiliging tegen hackers, maar dat is iets wat iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Voor gegevensback-up in plaats van een geheugenkaart is een externe harde schijf ook een goede optie, die hebben bewezen vrij robuust te zijn en een enorme hoeveelheid opslagruimte te bieden. Naast de grote opslagruimte is het ook belangrijk om na de evaluatie van de fotoreeksen radicaal afscheid te nemen van de onbruikbare motieven. Het is het beste om alleen die foto’s te bewaren die u over tien jaar nog wilt bekijken.

Vooral op reis heeft een fotograaf slechts beperkte middelen tot zijn beschikking en deze moeten ofwel optimaal worden gebruikt, ofwel moet het probleem van de grote opslagruimte voor het begin van de reis worden opgelost. De vakantieganger kan gemakkelijk alle gegevens op zijn laptop opslaan, maar in geval van diefstal of ander verlies is de hele inspanning voor niets geweest. Als u denkt dat u uw vakantiefoto’s op een eenvoudige geheugenkaart kunt opslaan, zult u verbaasd zijn hoe snel zo’n klein ding verloren kan gaan of onbruikbaar kan worden door een lichte beschadiging. Als algemene regel geldt dat het raadzaam is om van de gegevenssets van de foto’s niet één, maar twee keer een back-up te maken.

De wolk legde eenvoudig uit

Je hebt niet echt begrepen waar de cloud over gaat? Peer legt uit wat het is en hoe het werkt in slechts 20 minuten. Tegenwoordig maakt bijna iedereen alleen nog maar foto’s met zijn mobiele telefoon. Maar bijna niemand heeft de opslagruimte die daarvoor nodig is. De cloud is slechts één voordeel voor u om alles bij te houden en geld te besparen.