Portretfotografie: het moment telt

Licht en schaduw, de achtergrond en speciale kenmerken van het model beïnvloeden de kwaliteit van een portretopname. Deze details moeten vóór de eigenlijke opname zo perfect mogelijk worden gecontroleerd en uitgebalanceerd.

De kleinste trivialiteiten

De lens van een camera ziet de kleinste details – zelfs die welke niemand graag ziet op een portretfoto. Een kopje dat nog op de achterkant van de tafel staat, kan het hele portret onbruikbaar maken. Een hooivork naast het model maakt evenmin deel uit van een natuurportret als een verwelkte blad op de vensterbank deel uitmaakt van een interieuropname.

Er zijn ook enkele tips en trucs om u te helpen fouten in uw foto’s op te merken. Het eerste wat je moet doen is het kader voor de cameraopname bepalen. Nu zoomt de fotograaf zo dicht mogelijk in op de geportretteerde. In dit proces worden de kleinste toevallige dingen plotseling veel zichtbaarder. Dit kan een raam zijn waardoor het daglicht ongunstig op het model valt. Pas nu volgt de volgende stap in de voorbereiding van een echt goede portretfoto.

Het uitzicht in alle richtingen

Sommige van de genoemde incidentele dingen veranderen de stemming van het portret in gunstige zin. Het loont dus de moeite om het model in de geplande foto-omgeving van alle kanten goed te bekijken. Van boven en onder, van alle kanten en van achteren – indien nodig kan het helpen om te knielen en te bukken, het model te laten zitten of haar hoofdpositie te veranderen.

Op die manier verbetert het zicht rondom het portreteffect:

Bladeren, een stukje lucht met een mooie wolkenpartij of een bankje in het park kunnen het effect van het portret gunstig beïnvloeden. De keuze hangt af van het gewenste statement van de portretfoto.

Spelen met scherpte, licht en schaduw bij portretfotografie

Alleen door zorgvuldig alle licht-, schaduw- en kleuromstandigheden rond het hoofdonderwerp te controleren, komt het eigenlijke motief naar voren. Verdere tips verbeteren de kwaliteit van de opname:

Bokeh

In de fotografie staat de term in het Japans voor fotografische vervaging van achtergronden. Maar het is niet zozeer de onscherpte die door de lens van een camera wordt veroorzaakt, maar juist om een goede reden: de voordelen van het portretmodel worden erdoor benadrukt. Technisch gezien wordt dit doel bereikt door het diafragma en de brandpuntsafstand te wijzigen en door de fotograaf dicht bij het model te brengen. De voorwaarde voor een opzettelijke vervaging van de achtergrond is dat het model ervan wordt verwijderd.

De blootstelling

Opnamen in het donker zullen de voorgrond anders tonen dan opnamen bij helder daglicht. Voor een optimale belichting moet de camera de helderheid van het model bepalen. De van tevoren vereiste belichtingsmeting is op dit criterium gebaseerd. Het maakt niet uit hoe licht of donker de achtergrond is: alleen het belichtingsgetal van het model leidt tot een echt professionele portretfoto.

Geduld is alles

Er zijn veel aspecten waarmee rekening moet worden gehouden om een echt geslaagd portret te krijgen. Met geduld, deze vier basistips en andere criteria zoals afstand, diafragmaspots of de ogen van het model, kan elk portret perfect worden gefotografeerd. Een tip die hier nog niet is genoemd, is geduld. Want zelfs het mooiste model komt pas perfect over als elk detail klopt in deze milliseconde van de opname.

Belangrijke tips voor een goed portret

Hoewel mooi weer en zonneschijn optimaal zijn voor veel onderwerpen, werken ze averechts voor een portret, omdat sterk licht sterke schaduwen creëert. Als je een portret maakt in de schaduw of op zijn minst op een schaduwrijke plek, heb je veel gelijkmatiger licht en hoef je geen overduidelijke schaduwvlekken te retoucheren via Photoshop, die meestal nutteloos zijn voor een portret. Bovendien kunnen grote, stralende vlakken ook afleiden van het eigenlijke onderwerp. Daarom is een schaduwrijke plaats meer geschikt.

Een goede lichtbron daarentegen is een raam en veel fotografen spelen graag met deze populaire lichtbronnen, waarbij een gordijn zelfs een bijzonder zacht vloeiend licht kan creëren, wat bijzonder voordelig kan zijn voor portretten. Een donkere kamer krijgt een interessante dramatiek met één enkele lichtrichting. Als de zon helaas niet te vermijden is, moet u beslist recht voor de persoon fotograferen, zodat het gezicht redelijk gelijkmatig wordt verlicht. Bovendien krijgt het haar een mooie glans van de zon in de rug.

Portretfotografie leren: originele foto’s

Natuurlijk wil elke fotograaf zijn modellen voor portretten in ongewone posities fotograferen, maar wat origineel moet overkomen, verandert al snel in een fotografische nachtmerrie. Helaas zien grappige standjes er in beeld net zo grappig uit als onnatuurlijk, en er zijn zelden liefhebbers voor. Het is ook een oud bijgeloof dat op een portretfoto zo veel mogelijk van de persoon zichtbaar moet zijn.

Hoe dichter de fotograaf echter bij het onderwerp komt en zich concentreert op de essentie of een essentieel detail, hoe beter de foto’s. Als je een foto neemt van de hele persoon, geef je tussen 70 en 80 procent van de foto weg en moet je het ook doen zonder interessante details. Aangezien mensen vaak nerveus en gespannen zijn als ze gefotografeerd worden, zijn er ook foto’s die daarmee overeenkomen. Een ontspannen, vriendelijk gesprek, misschien een beetje humoristisch, ontspant de persoon meestal, maakt hem meer ontspannen en de foto beter. Om een ontspannen sfeer te ondersteunen, moet de fotograaf het onderwerp soms ook vanuit verschillende posities rustig in de zoeker nemen.

Posities bij het fotograferen van portretten

Niet alle portretten hoeven direct van voren te worden genomen, er zijn vele posities en uitproberen is vaak de veiligste manier om de beste positie te vinden van waaruit kan worden gefotografeerd. Trouwens, de 2/3 regel is ook zeer geschikt voor portretfotografie. Voor veel fotoliefhebbers is het de belangrijkste regel voor de compositie van de foto en hij heeft zichzelf bewezen. Zoals alle regels kan ook deze worden gebroken, maar als vuistregel is hij onverslaanbaar.

Vooral bij een portret moet de fotograaf blijk geven van ervaring en gevoeligheid bij de compositie van de foto, om meer te doen dan alleen de persoon fotograferen. Met een beetje denkwerk en originaliteit kunnen buitengewone portretten worden gemaakt die niet alleen de gefotografeerde met trots vervullen. Daarvoor hoeft de fotograaf maar een paar kleine regels te volgen, zoals de schaduwregel of de 2/3-regel, om een goed portret te schieten. De fotograaf moet immers meer vastleggen dan de omtrek van het gezicht of de kleur van de ogen, maar de persoon moet zichzelf en zijn persoonlijkheid op de foto ontdekken.

Een goede lens voor sportfotografie: belangrijke tips

De autofocus moet in staat zijn het onderwerp snel genoeg scherp te stellen. Naast de motor en de autofocusmodule in de camera, hebben ook lenzen hun eigen autofocusmotor. Goedkope lenzen van andere fabrikanten kunnen nog niet tippen aan het motorvermogen van de originelen van Nikon en Canon. Anders creëert de lens een knelpunt waardoor veelbelovende opnamen worden afgekeurd.

Het diafragma en de brandpuntsafstand moeten worden afgestemd op de sport, wat niet betekent dat u een arsenaal aan lenzen nodig hebt. Voor bezitters van een Nikon-camera is het AS-F objectief een echte allrounder. Als een Canon of ander model wordt gebruikt, is een 70-200mm f/2.8 lens het juiste begin. In principe heeft een diafragma van f/4.0 alleen zin bij helder daglicht. Voor bijna alle andere sporten en toepassingen moet een diafragma van f/2.8 worden gekozen. Voor de brandpuntsafstand geldt de vuistregel: hoe verder u van de actie verwijderd bent, hoe groter de brandpuntsafstand moet zijn.

Sommige objectieven bieden extra beeldstabilisatoren. Die kunnen geen kwaad, maar zijn ook niet nodig. Deze functie is vooral interessant als u de camera tijdens een autorace mee wilt trekken om de auto te bevrijden van een onscherpe achtergrond. Het valt dan bijzonder op en brengt een aangrijpend motief over. De beeldstabilisatoren ondersteunen dergelijke ambities en zorgen voor een geconcentreerd beeld door een gekantelde zoeker.

Instellingen voor sportfotografie: diafragma, ISO-waarde & Co.

Met name veld- en zaalsporten stellen andere eisen. Op het sportveld zijn telelenzen bij goed daglicht de juiste keuze. Meestal zit je ver weg van de actie, zodat je alles toch van dichtbij kunt zien. Het diafragma kan worden ingesteld op f/4.0, zodat u niet wijd open hoeft te fotograferen. Hierdoor hoeft u geen hoge ISO-instelling te gebruiken en krijgt u een scherper beeld. Als u scènes van heel dichtbij wilt fotograferen, kunt u beginnen met een brandpuntsafstand van 24 mm. Normaal gesproken ben je goed uitgerust vanaf 70 mm. Met 400-500 mm kunt u het veld overzien en zelfs achter het doel opstellen.

Vanaf 600 mm brandpuntsafstand wordt het moeilijk om een goed resultaat te bereiken. De situatie is anders wanneer de supertelelens wordt gebruikt. Als u een scène in het strafschopgebied vanaf de zijlijn fotografeert, is 600 mm brandpuntsafstand een goede keuze. Dit is echter meer een optie voor professionele fotografen die meerdere camera’s bij zich hebben. Voor wedstrijden kan zelfs een brandpuntsafstand van 700 mm nodig zijn als uw locatie erg ver van de actie verwijderd is.

Tips voor slechte lichtomstandigheden

Binnensporten hebben buiten de professionele competities moeilijke lichtomstandigheden. Zelfs een wedstrijd bij schijnwerperlicht op het voetbalveld kan grensverleggende resultaten opleveren wat betreft de opnamekwaliteit met diafragma f/4.0. In slecht verlichte sportzalen kun je niet om diafragma f/2.8 heen. De sluiter gaat wijder open en in korte tijd komt er meer licht op de sensor. Hier komt autofocus weer om de hoek kijken.

Het helpt ook om een beeldsensor (in de camera) te hebben die goede beelden levert bij hoge ISO-waarden. De beeldruis moet niet in de camera worden verwerkt, omdat de kwaliteit eronder lijdt. De camera berekent alleen intern welke kleurpixels op dat moment geschikt zouden zijn. Als er zo’n krachtige beeldsensor achter de lens zit, hoeft u zich geen zorgen te maken over diafragma’s groter dan f/2.8. Als dit niet het geval is of als u absoluut hoogwaardige resultaten wilt bereiken, is een lens met een diafragma van f/2.0 en een brandpuntsafstand van 200 mm een goed alternatief. In het algemeen beginnen de brandpuntsafstanden bij binnensporten bij 24 mm. Voor opnamen van de speelhelft van de tegenpartij is een brandpuntsafstand tot 400 mm nuttig.

Sportfotografie: wat uw camera moet kunnen

Zolang het geen golf, schaken of snooker is, is het veld of de baan een snel bewegende plaats. Als u het onderwerp in de zoeker hebt, zou een scherp beeld het resultaat moeten zijn nadat de sluiter is ontspannen. Een snelle autofocusmodule en overeenkomstige hoge ISO-waarden zijn onontbeerlijk. Voor goede opnamen mag er geen storende beeldruis zijn, zelfs niet bij hoge ISO-instellingen.

Aan de hand van voorbeeldfoto’s op het internet die door andere gebruikers zijn gemaakt, kunt u zien welke kwaliteit de foto’s hebben bij hoge ISO-waarden. Beeldruis is ook een centraal thema in testrapporten. Het is vooral belangrijk dat de beeldruis niet gewoon wordt onderdrukt door de software in de camera. Het resultaat is een berekening en herkleuring van pixels waarbij de contouren verloren kunnen gaan.

Omdat het onderwerp blijft bewegen, is de continu-opnamefunctie ook spannend. U kunt de prestaties van de continu-opnamefunctie vergelijken in de aanbiedingen van de fabrikanten. U hebt een snelle geheugenkaart nodig om de beelden te verwerken – anders wordt het continu fotograferen onnodig vertraagd. De geheugenkaart moet een groot aantal beelden in goede kwaliteit kunnen bevatten. Het is ideaal als de camera een tweede sleuf heeft voor een extra geheugenkaart.

Als het om de actie gaat, mogen belangrijke instellingen niet in het menu verborgen worden. Een goede camera voor sportfotografie heeft daarom knoppen die gemakkelijk en snel vast te pakken zijn. Het voelt ook goed in de hand. Dit voorkomt dat het wegglipt in het heetst van de strijd. Bij buitenopnamen is spatwaterbescherming tegen regen ideaal. In het algemeen moet je bij een camera voor sportfotografie zoeken naar een robuuste afwerking en een goed gevoel.

Sportfotografie in de hobby- en professionele sector

Alle bovenstaande kenmerken worden gecombineerd in camera’s in de hoogste prijsklasse. Aangezien de meeste camerafabrikanten de massamarkt willen aanspreken, zullen professionele sportfotografen de modellen van hun keuze vinden bij de merken Canon en Nikon. Amateurfotografen kunnen deze modellen ook aanschaffen, maar moeten zich ervan bewust zijn dat zij in pure luxe investeren. U moet dus over een passend budget beschikken of buitengewoon enthousiast zijn over het onderwerp om deze investering de moeite waard te maken. De topmodellen hebben een langere levensduur dan normale camera’s, met maximaal 250.000 foto’s. U kunt dus met een gerust geweten zo’n camera tweedehands kopen als u geen topprestaties wilt missen.

In de regel hebben amateurfotografen echter niet veel van de functies van dure professionele apparatuur nodig. Tenzij u perfecte foto’s moet maken in weer en wind, is de spatwaterbescherming niet nodig. En het hoeft niet de snelste continu-opnamefunctie te zijn. In tegenstelling tot sportjournalisten hangt je inkomen niet af van het feit of je honderd procent van een bepaalde scène in de bus krijgt.

Fouten en afwijzingen zijn toegestaan. Deze tolerantie kan de prijsklasse van de camera’s die u overweegt, al aanzienlijk verlagen. Modellen van andere fabrikanten zijn daarom ook geschikt voor gebruik bij sportfotografie als ze een sterke autofocus, snelle beeldsequenties en hoge ISO-waarden met weinig beeldruis bieden. De resultaten zijn indrukwekkend, ook al hoeven ze geen duizenden euro’s te kosten en de omslag van een sporttijdschrift te sieren.

Zowel professionele als ambitieuze amateurfotografen kunnen geschikte camera’s vinden voor sportfotografie. Met een beetje onderzoek en de bereidheid compromissen te sluiten, kunt u veel geld besparen. Vooral voor sportfotografie is de keuze van het objectief veel belangrijker dan de keuze van de camera.

Omgaan met een lange belichtingstijd – Vooral aantrekkelijk voor nachtopnamen

U hebt toch zeker al eens een foto genomen zonder flits en statief: één keer hield u de camera niet in een rustpositie terwijl u de foto nam en het gebeurde. Je foto is wazig. Een dergelijk onscherp beeld is het resultaat van een te lange belichtingstijd vanuit een staande positie, veroorzaakt door een ongunstige lichtinval zoals in de schemering. Als u daarentegen de automatische stand instelt, probeert uw toestel eerst te compenseren door het diafragma te openen of de ISO-waarde te verhogen.

Als dit niet genoeg is om de opname perfect te belichten, zal de sluitertijd langer worden en zal onscherpte optreden. De sluitertijd waarbij u niet meer vanuit stilstand moet fotograferen, hangt af van het beschikbare licht, de gebruikte brandpuntsafstand, hoe stabiel u de camera houdt en het gebruik van een beeldstabilisator op de cameralens. U kunt echter de reeds genoemde waarde van 1/60 sec. als limiet instellen. Waarden van 1/50 sec. of 1/30 sec. liggen al in het kritische bereik. Probeer het gewoon uit met de tijdinstelling van je camera.

Maar waar kan een lange sluitertijd goed voor zijn? Het is goed voor veel! Correct gebruikt, biedt het u een aantal interessante gebruiksmogelijkheden. Uitgerust met een statief en een afstandsontspanner kunt u ‘s nachts perfecte opnamen maken van stadspanorama’s.

Goede belichting door fotografie met een statief

Op dergelijke foto’s vervagen de koplampen van de auto’s dankzij de gepast lange belichtingstijd. Het opnameapparaat moet stevig op het statief worden geplaatst en met een draadloze ontspanner worden bediend. Een langere belichtingstijd is onontbeerlijk om de speciale sfeer van het licht vast te leggen. Je kunt bewegingen van de motieven in de foto werpen door een langere belichtingstijd te gebruiken. Denk aan foto’s met watervallen, waarbij het water als een waas verschijnt. Of haastige voetgangers die vanaf een bepaalde belichtingstijd spookachtig vervagen. Dit zijn slechts enkele voorbeelden voor u. Natuurlijk zijn er geen grenzen aan uw plezier in experimenteren en creativiteit. Probeer verschillende dingen uit om je eigen intensieve gevoel ervoor te krijgen.

Omgaan met een korte belichtingstijd – Vooral interessant bij sportfotografie

De omgang met een korte belichtingstijd is vrij ongecompliceerd in tegenstelling tot een lange (als er maar genoeg licht is). Cameratrilling is volledig uitgesloten. Korte tot zeer korte sluitertijden worden bij sportfotografie gebruikt om beweging in het beeld te laten rusten. Dit opent voor de fotograaf een scala aan creatieve mogelijkheden om het beeld vorm te geven. Vooral met zeer korte sluitertijden kunnen momenten worden vastgelegd die met het oog alleen niet kunnen worden waargenomen. Met genoeg licht kun je alles bevriezen wat vliegt of piept. Veel plezier met het zoeken naar motieven!

ISO waarde – Wat is dat?

De ISO-waarde beschrijft de lichtgevoeligheid van de sensor. ISO is de afkorting van International Organization for Standardization. De ISO-waarde van uw camera is dus een internationaal gestandaardiseerde waarde. Het betekent hetzelfde in Japan als in Zweden. Hoe hoger de ISO-waarde, hoe hoger de lichtgevoeligheid van de sensor. Naast sluitertijd en diafragma biedt de ISO-waarde nog een mogelijkheid om uw foto te beïnvloeden.

Als de omgeving vrij donker is en u geen mogelijkheid hebt om deze met een flitser of op een andere manier te verlichten, dan kunt u de ISO-waarde op uw camera hoger instellen en zo een grotere lichtgevoeligheid van de sensor bereiken. Een kleinere hoeveelheid licht is dan voldoende om een correct belichte foto te krijgen. Dienovereenkomstig kunt u een kortere sluitertijd kiezen om cameratrilling of bewegingsonscherpte te voorkomen (indien niet uitdrukkelijk gewenst). Een hogere ISO-waarde is nodig in de meeste kerken, bijvoorbeeld, of voor buitenopnamen bij schemering. U kunt de volgende waarden als leidraad gebruiken:

• ISO 100-200: Fotograferen in de zon
• ISO 400-800: schemering of zware bewolking (onweer, storm)
• ISO > 800: slecht verlichte interieurs, ‘s nachts

Een voorbeeld: U wilt kinderen die op de trampoline in de lucht springen “bevriezen”. Dit betekent dat je een snelle sluitertijd moet instellen. Maar het begon een uur geleden donker te worden en er is een onweersbui aan de horizon. Het is zo donker dat een sluitertijd die de kinderen daadwerkelijk zou “bevriezen” een sterk onderbelichte foto zou opleveren. De oplossing hiervoor is natuurlijk ofwel een flitser, ofwel gewoon de ISO hoger zetten.

https://www.instagram.com/p/BayF5ntnDfT/

De ISO-waarde – de kleine maar fijne vangst

Wanneer u later de correct belichte foto van de “bevroren” kinderen bekijkt dankzij de hogere ISO-waarde, zult u waarschijnlijk opmerken dat er ruis is. Helaas betekent een hogere ISO-waarde altijd meer beeldruis – dat wil zeggen, een paar pixels die in kleur en helderheid afwijken van de rest van het beeld (crazing). De beeldkwaliteit lijdt dus onder de hogere ISO-waarde. Afhankelijk van de camera en de ISO-waarde, is dit echt extreem. Je kunt het je herinneren:

• ISO hoog en slecht licht = slechte beeldkwaliteit
• ISO laag en goed licht = goede beeldkwaliteit

Als u uw foto’s door de camera in RAW-formaat laat maken, kunt u de ruis later bij het bewerken van de foto verminderen, maar het is natuurlijk beter om in de eerste plaats geen ruis in de foto te hebben. Het is daarom gunstig om waar mogelijk een lage ISO-waarde (100-200) in te stellen en de waarde alleen te verhogen als er geen alternatieven zijn, zoals de flitser of het gebruik van een statief. Ook moet worden gezegd dat het altijd beter is om een scherp maar ruisachtig beeld te hebben dan een ruisvrij maar onscherp beeld.

ISO-waarde voor portretfotografie

Portretten moeten altijd met lage ISO-waarden worden gemaakt, omdat de beeldruis bij hogere ISO-waarden zeer storend is, vooral bij het menselijk gezicht. Voor portretten is het beter een studioflitser te gebruiken of te wachten op beter licht. Soms laat de situatie het niet toe om lang na te denken over de juiste ISO-waarde. In dit geval wordt de automatische ISO van de camera aanbevolen. Afhankelijk van het ingestelde diafragma en de sluitertijd selecteert de camera vervolgens de juiste ISO-waarde.

De ISO-waarde kan helpen om slechte lichtomstandigheden binnen bepaalde grenzen te compenseren. Hoe slechter de lichtomstandigheden, hoe hoger de ISO-waarde moet zijn. Te hoge ISO-instellingen moeten echter worden vermeden, omdat ze leiden tot storende beeldruis.

Fotografie: Verhogen van de ISO-waarde

Wat is de isovalue?

Het diafragma. Wat is dat?

Bij het nemen van foto’s zijn er in wezen drie parameters die de foto beïnvloeden. De sluitertijd, de ISO-waarde en het diafragma. Het diafragma is een voorziening die in de lens is ingebouwd en die de hoeveelheid invallend licht regelt. De maat van de opening wordt gegeven als het f-getal. Het is de verhouding tussen de brandpuntsafstand en de apertuurbreedte (de dwarsdoorsnede waar het licht doorheen valt) van de lens. Grote f-getallen staan voor kleine diafragma’s en kleine f-getallen voor grote diafragma’s (u weet wel: hoe groter het f-getal, hoe meer “diafragma er is”, hoe kleiner het diafragma en hoe minder licht er doorvalt).

Een f-getal van 2.8 betekent dus een grote opening en dienovereenkomstig veel invallend licht, een f-getal van 16 precies het omgekeerde. Het f-getal op lenzen wordt altijd aangegeven in de vorm 1:f-stop. Dus als op een lens 100 mm 1:2.8 staat, betekent dit dat u een minimaal f-getal van 2.8 kunt instellen voor een brandpuntsafstand van 100 mm. Het diafragma is gewoonlijk geconstrueerd als een zogenaamd irisdiafragma. Rondom geplaatste lamellen worden zodanig tegen elkaar verschoven dat de invallende lichtbundel ofwel kleiner (groot f-getal) ofwel groter (klein f-getal) wordt.

Wisselwerking tussen diafragma en sluitertijd

Als je de verschillende f-stops in volgorde van grootte rangschikt, krijg je de f-stop reeks: 1 – 1.4 – 2 – 2.8 – 4 – 5.6 – 8 – 11 – 16 – 22 – 32. Langs deze reeks wordt de hoeveelheid invallend licht bij elke stap gehalveerd. Bij een diafragmagetal van 5,6 valt dus maar half zoveel licht op de sensor als bij diafragmagetal 4. De waarde van de sluitertijd moet dus worden aangepast: hoe groter het diafragmagetal, hoe langer de sluitertijd (bij een constante ISO-waarde). In de fotografie verwijst het woord diafragma gewoonlijk naar de opening van het diafragma. “Grote opening” betekent in vakjargon dan ook een grote diafragmaopening. Dit kan gemakkelijk tot verwarring leiden, omdat een groot f-getal correct overeenkomt met een klein diafragma.

https://www.instagram.com/p/BiltHjLnq6_/

Het diafragma. Wat kan ik er mee doen?

Het belangrijkste creatieve instrument waarop het diafragma een grote invloed heeft, is de scherptediepte. De scherptediepte is een maatstaf voor hoe ver het scherpgestelde gebied in de foto reikt. Zo kan bijvoorbeeld alleen de voorgrond scherp zijn, terwijl de achtergrond wordt waargenomen als een wazig, mogelijk gekleurd gebied. Deze optie van beeldcompositie zou bijvoorbeeld worden gebruikt voor een portret (dit wordt ook “uitsnijden” genoemd).

Aan de andere kant, als je een mooi landschap wilt fotograferen, laten we zeggen een beekje, dan wil je dat dit beekje zo diep mogelijk in de foto scherp is, dus wil je de grootst mogelijke scherptediepte bereiken.

Wat je moet doen is het diafragma juist instellen! Kleine f-getallen betekenen een kleine scherptediepte, grote f-getallen betekenen een grote scherptediepte. Dus voor ons portret hierboven zou je een heel klein f-getal kiezen (1 of 1.4), voor de loop van de beek eerder 11 of zelfs 16, als de lichtomstandigheden dat toelaten; want zoals ik al zei, hoe groter het f-getal, hoe langer je moet belichten. Een grote scherptediepte vereist dus meestal het gebruik van een statief. De dienovereenkomstig langere sluitertijden leiden echter ook tot bewegingsonscherpte die de moeite waard is, vooral bij stromend water.

Het diafragma is een van de drie basisparameters waarmee u de compositie van het beeld kunt beïnvloeden. Hij regelt de hoeveelheid licht die op de sensor valt en de grootte van de lichtbundel. Het is de belangrijkste regelaar voor het variëren van de scherptediepte.

Belangrijke onderdelen van de camera: Het diafragma